บทรำพึงรำพันหมายเลข 12
ไกลบ้าน......
ช่วงรอบหลายอาทิตย์มานี้ได้มีเหตุจำเป็นต้องเดินทางมาออสเตรเลียเพื่อจัดการเรื่องการเรียนและที่พักของลูกสาวให้เข้าที่เข้าทาง เวลาว่างส่วน หนึ่งที่เหลือจึงตัดสินใจมาอาศัยอยู่ใน บ้านเล็กในป่าใหญ่ บ้านหลังที่สองของญาติผู้พี่ผู้อารีที่ให้ที่พักพิงระหว่างมาที่นี่ ตั้งใจว่าจะลองตักตวง ความ เงียบสงบที่ยิ่งว่าเงียบสงบที่เคยสัมผัส ตั้งใจอีกว่าลองดูซิว่าชีวิตที่ทำให้เล็กยิ่งกว่าที่เล็กลงมันจะเล็กสักเท่าใด ชีวิตเล็ก ๆ ในบ้านนอก เงียบสงัดซึ่งเพิ่งรู้ว่ามันเงียบกว่าเงียบสงบมันว่างอย่างนี้เอง
 ในอาณาจักร 3000กว่าไร่ มีแต่ป่าและลำธาร และมีเพียงบ้านซึ่งดัดแปลงจากcaravan เล็ก ๆ อาศัยอยู่ ได้ศึกษาข้อมูลประวัติศาสตร์ของที่ดินผืนนี้เพิ่มเติมว่ามันยาวนานมาตั้งแต่สมัยค้นพบ ดินแดน เป็นดินแดนที่เคยเป็นที่พำนักของนักแสวงโชคจากฝั่งโพ้นทะเลตะวันออก เพื่อค้นหา และร่อนทองคำ พื้นที่ที่เป็นทางผ่านของจอมโจรชื่อดังเพื่อปล้นกองคาราวาน ที่กลับจากขายสิน ค้าเกษตรและปศุสัตว์ หลายเรื่องราวและหลากหลายพันหมื่นชีวิตไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้มาก มายนอกจากเศษซากสิ่งปลูกสร้างที่ทรุดโทรมเล็กๆ เพียงไม่กี่หลัง เศษกระเบื้องจานชามเศษ เล็ก ๆ ที่จมอยู่เพียงผิวดิน ที่หยิบขึ้นมาดูก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นลายเขียนจากจีน ลำธารแคบๆ ที่ทอด ยาวคดเคี้ยวไปเกือบตลอดพื้นที่ไร่ก็คงไม่น่าตื่นเต้นอะไรเสียแล้ว เพราะสายแร่ทองคำถูกตักตวง เอาไปจนหมดสิ้น ทุกวันนี้ถ้าอยากเห็นความรุ่งเรืองของกาลเวลาและความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ ก็คงเพียงแค่เอาขวดตักน้ำในลำธารมาตั้งไว้ซักหกเจ็ดวัน และถ้าสายตาดีๆ จะเห็นเพียงอณูเล็กๆ ของฝุ่นทองคำที่ตกตะตอนอยู่ก้นขวด .......นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ตั้งใจจะเขียนเรื่องราวไว้
 อีกไม่กี่วันก็คงได้กลับบ้าน และใช้ชีวิตตาม ปกติที่เชาใหญ่ ที่สรุปแล้วว่ายัง ไม่ได้เศษ เสี้ยวความ ดิบและความเดิมของผืนดินที่นี่ แต่นั่นแหละผืนดินนี้ไม่ใช่บ้าน ผืนดินนี้เป็น เพียงที่พักพิง ที่ส่ง ผ่านเรื่องราวเข้าสู่ความ ทรงจำและบอกเล่าต่อ เป็นสถานที่ที่ทำให้ รู้ว่า ความเป็น ชีวิต อยู่เพียง ลมหายใจ เข้าออก ที่ทำงานตลอดอายุขัย แต่สิ่งที่ยิ่ง ใหญ่รอบตัวตรงหน้านี่เล่าที่กำหนด ลมหายใจของชีวิต......
ปีนี้ลูกสาวโตขึ้นมากกว่าปีก่อน ๆสูงเกือบเท่าแม่ คงเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เพราะตัวเค้าบอกเอง เค้า ขอทำโน้นทำนี่ ตามแบบอย่างของวาระที่ลูกเค้าเรียกว่า วัยรุ่น แต่ยังดีใจอยู่ลึกๆ ว่าลูก ยังรู้วาระและการสิ้นสุดวาระ เค้าบอกว่าเดี๋ยวโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ ปีนี้เค้าขอทำ สี ผม ขอเจาะหูเพื่อใส่ตุ้มหูได้หลายอัน ก็เลยเป็นข้อตกลง กัน ว่า ลูกทำสีผมได้ แต่ก้อนเนื้อที่อยู่ในหัวที่ลูกทำสี ขอให้ยังคงเป็นสีขาวสะอาด คิดดี ทำดี ลูกเจาะหูเพิ่มได้ แต่ให้จิตใจและหัวใจของลูกไม่เป็นรูเหมือนหู ขอให้หัวใจของลูกเต็มเปี่ยม ด้วยความดีไม่ขาดแหว่งหล่น หาย....รอคอย การเดินทางของเค้าและเป็นกำลังใจให้ลูกเชื่อ มั่นในคำพูด ของเราทุกคำ นอกจากเรื่องเดียวที่ลูกจำว่าเราพูดไม่จริงคือเพลงที่ได้ยินนี้ เพราะแม่ อยาก ดูถ่ายทอดคอนเสิรต ส่วนลูกตอนเล็ก ๆ จะดูการ์ตูน แม่ก็เลยบอกว่าห้ามเปลี่ยนช่องๆ เพราะเพื่อนแม่ร้องเพลงอยู่ ต้องดูเพื่อนแม่ก่อน เป็น เวลาตั้งนานสองนานหลายปีมากกว่าลูกจะรู้ว่า ลุงอัสนีไม่ได้เป็นเพื่อนแม่ และแถมลุงวสันต์ ก็ยังไม่ได้เป็นเพื่อนพ่ออีก....ความรัก ต่อลม หายใจของมนุษย์ได้นะคะ |
