  บทรำพึงรำพัน
หมายเลข 3 : เขียนแทนแม่นก
บทรำพึงรำพันบทนี้ หนูรับอาสาเขียนแทนแม่ เพราะแม่บอกว่าหนู
โตพอที่จะเขียนอะไรเองได้แล้ว แขกที่มาพักที่ไร่ตับเต่ารู้จักหนูจาก
ป้ายอธิบายความเป็นมาของ บ้านไร่ตับเต่า ในปีแรก ๆ แม่ต้อง
คอยอธิบายพี่ ๆ น้า ๆ อา ๆ รวมถึงป้า ๆ ลุง ๆ ที่เผ้าคอยถามว่า
ทำไมถึงชื่อไร่ตับเต่า แต่ช่วงเวลานี้ หนูได้ยินคำถามเหล่านี้น้อย
ลง ประมาณว่า ทุก ๆ ท่านที่มาพัก มาเยี่ยมหนูกับแม่ที่ไร่ เข้าใจ
ความหมายและรู้ว่า ไร่ตับเต่า แปลว่าอะไร
บทความก่อน ๆ ที่แม่เขียน จะเป็นเรื่องรำพึงรำพันของแม่จริง ๆ เรื่องดวงจันทร์ ดวงดาว สายฝน สายลม และเรื่อง
สัพเพเหระที่แม่รู้สึกตลอดเวลาที่เราเริ่มต้อนรับแขกมาที่เยี่ยมเรา แต่สำหรับหนูคงเล่าเหมือนที่แม่เล่าไม่ได้ดี หนูเริ่ม
มาช่วยงานแม่ที่ไร่มากขึ้นตั้งแต่ตอนปิดเทอม เริ่มมีแขกที่หนูดูแลเอง (แม่บอกว่ายกให้เป็นแขกของหนู)
ก้อมีลุง ๆ
ป้า ๆ หลายท่านโชคร้ายที่หนูมาคอยดูแล (แต่หนูแอบคิดว่าโชคดีต่างหาก เพราะปกติหนูชอบผลัดวันประกันพรุ่งกับ
แม่) ช่วงนี้หนูเองก้ออยากใช้เวลาอยู่ที่ไร่ของเรา อยู่กับแม่มากขึ้น ช่วยงานไร่มากขึ้น เพราะว่าเดือนกรกฎาคมนี้
(ปลายฝนต้นหนาวพอดี) หนูก้อต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย ไปเรียนต่อมัธยมปลายที่นั่น ก้อคงอีกหลาย
ปีกว่าหนูจะกลับมาช่วยแม่ได้เต็มตัว
 ช่วงเวลาที่จะถึงนี้ หนูก้อคงคิดถึงไร่ตับเต่า คิดถึง
สิ่งที่หนูเริ่มต้น โดยที่แม่คอยสอน หนูเริ่มจัดโต๊ะ
อาหารเย็นด้วยตัวหนูเองได้ หนูเป็นไกด์พาแขก
เดินเยี่ยมชมบ้าน หนูเริ่มพูดคุย(โม้)
มากขึ้นเพราะ
ปกติหนูเป็นคนขี้อาย คอยเป็นลูกมือแม่ได้ในเรื่อง
ต่าง
ๆ
แล้วนี่ถ้าหนูไปเรียนต่อแล้ว แม่จะคอยบ่น
กับใครเนี่ยะ สงสัยจะเป็นเจ้าไอคิวแน่ ๆ
แม่ดูแลไร่อยู่ทางนี้ก้อจะมีความสุขของแม่ตามที่แม่เคยบอก มีเพื่อน มีพี่ ๆ น้อง ๆ มีคำว่า
มิตรภาพ ที่แม่ชอบพูด แม่คงไม่เหงาหรอก แต่หนูนี่นะซิเหงาแน่ ๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
ไม่กี่ปีเอง ปิดเทอมทีก้อกลับมาช่วยแม่ได้ ฝากแม่ไว้กับไร่ตับเต่า และฝากไว้กับมิตรภาพ
ของแม่ และหนูจะแอบcopy คำของแม่ ฝากแม่ไว้กะพระจันทร์ดวงโตแล้วกัน มองพระจันทร์ก้อคิดถึงหนูด้วย หนูจะตั้งใจเรียน
|
